Week van de Pleegzorg van 9 tot 18 november

Net voor ik aan dit blogje wilde beginnen, vroeg mijn dochter om het verhaaltje van Pluk en Prik voor te lezen. Twee egeltjes zijn het die een tijdje bij familie konijn gaan wonen omdat mama en papa egel even niet voor hen kunnen zorgen. Kleine details in het boek maken pleegzorg alvast iets concreter voor kinderen. Hoe pleegouders er alles aan doen om een pleegkind welkom te doen voelen. Hoe moeilijk het moet zijn als ouder het lot van je kinderen in de handen van pleegouders te leggen. Hoe onwennig het als pleegkindje moet voelen om bij een ander gezin te gaan wonen met andere waarden en gewoontes, terwijl het gemis van eigen mama en papa zo groot is.

prikplukOok op school werd er bij mijn dochter tijdens de themaweken rond baby’s uitvoerig gesproken over ouderschap in heel verschillende situaties, aan de hand van het boek ‘Dat is toch heel gewoon’ van Thaïs Vanderheyden waarin allerlei dierenfamilies samen in de grote boom wonen: twee papa’s, een alleenstaande mama, nieuw samengesteld gezin, koppel zonder kinderen, adoptie-ouders, pleegouders,…  Voor de kleuters is het gewoon een leuk boek, en is de inhoud ervan verre van wereldschokkend, gelukkig maar. 

Onze job als vroedvrouw wordt er volgens mij, door al die verschillende dynamieken binnen gezinnen alleen maar boeiender op. We ontmoeten zovele gezinnen waar een kind meer dan welkom is, waarbij vaak zelfs een jarenlang traject is afgelegd van de ene medische behandeling naar de andere of binnen een adoptieprocedure. Vaak gaat de geboorte ook gepaard met kwetsbaarheid: jonge moeders die zelf geen veilige thuishaven hebben gekend, die slachtoffer geweest zijn van intrafamiliaal geweld (er zich misschien nog steeds in bevinden), meer hebben moeten overleven dan leven omv financiele, mentale of andere instabiliteit,… Als je als vroedvrouw met deze zwangeren aan de keukentafel zit is ‘het mooiste beroep ter wereld’ even ver weg. Of net niet, want deze mama’s mee kunnen zien groeien in hun zwangerschap en moederschap, de ongelooflijke motivatie die ze soms hebben om het anders, of soms beter, te doen en hen daarin stap voor stap mee ondersteunen; ook dat is goud waard.

Toch zijn er  heel wat kinderen die om tal van redenen (tijdelijk) niet kunnen opgroeien bij de eigen ouders; de vraag naar pleegzorg neemt alvast elk jaar ook toe. Het voorbije jaar rondde Vlaanderen de kaap van 5.000 pleeggezinnen; eind 2017 waren er 5.181 pleeggezinnen actief, een stijging met 8 procent. Dat blijkt uit de jaarcijfers van Pleegzorg Vlaanderen. 7.115 pleegkinderen en 516 pleeggasten kregen het voorbije jaar ondersteuning via pleegzorg. Ook voor pleeg- en adoptie-ouders is het groeien naar ouderschap een hele uitdaging. Het ‘in verwachting zijn’ is veel minder zichtbaar. De weg is misschien heel lang en de onzekerheid groot. Wanneer een kind van iemand anders in je gezin komt wonen, heeft iedereen wat tijd nodig om aan elkaar te wennen. Daarom pleit Pleegzorg Vlaanderen al een hele tijd voor de invoering van een pleegouderschapsverlof (iets dat er voor adoptie-ouders wel al was). Vanaf 1 januari zullen pleegouders 6 weken verlof krijgen bij de komst van een minderjarig pleegkind in geval van langdurige pleegzorg. Meer info ivm pleegzorg kan je vinden op www.pleegzorgvlaanderen.be

pleegzorg

Het boekje van Pluk en Prik eindigt met hoe mama konijn leert dat egeltjes anders knuf

felen dan konijntjes. Met mijn dochter doen we dan ook maar even neuzen-neuzen. Moesten we ooit een egeltje op bezoek hebben, weten we alvast hoe die te knuffelen.

0
0
0
s2sdefault