7 redenen om je kind(eren) te vertellen over je zwangerschapsverlies

7 redenen om je kind(eren) te vertellen over je zwangerschapsverlies

November is de maand waarin we traditioneel stilstaan bij verlies. Deze blog gaat over een specifieke vorm van verlies: zwangerschapsverlies. Viki Peeters, kinderwensconsulent & miskraambegeleider bij De Fertiliteitsmentor* schreef voor ons deze gastblog:

Wat doe je als er al een kind is (of kinderen zijn) in jouw gezin? Vertel je ze over het kindje dat je verloor tijdens je zwangerschap, hoe pril het misschien ook was?  Of zwijg je in alle toonaarden?
Kinderen beschermen tegen alles wat te maken heeft met verlies en verdriet is een natuurlijke reflex als ouder. Je wil je kind op geen enkele manier verdriet doen, toch? Bovendien begrijpen kinderen nog niet alles. Hieruit kan je besluiten dat het beter is om ‘gewoon’ niks te vertellen. Voor jezelf als ouder kan dat op dat moment ook comfortabeler voelen.

Toch wil ik hier een pleidooi houden om het te vertellen aan je andere kind(eren). Ik staaf het graag met 7 argumenten:

  1. Geef je kind(eren) het signaal dat verlies bij het leven hoort

Verlies is een hard maar normaal onderdeel van het leven. Door kinderen hier van jongs af aan van bewust te maken, leer je hen op een gezonde manier met verlies omgaan. Het zal hen ook helpen om als volwassene actief met verlies om te gaan. Hen openlijk vertellen over je zwangerschapsverlies kan voor hen deel uitmaken van een waardevolle levensles.

 

  1. Geef je kind(eren) het signaal dat je hen/hem/haar ernstig neemt

Vertellen over je zwangerschapsverlies is een vorm van je kinderen serieus nemen. Dit kindje dat jullie verloren maakt ook deel uit van de familiegeschiedenis van je andere kind(eren). Ze hebben het recht om dit te weten. Het is ook deel van hun verhaal.

 

  1. Stel je kind(eren) gerust

Kinderen begrijpen rationeel nog niet alles. Maar kinderen voelen veel aan, zelfs de dingen die niet gezegd worden. Ze kunnen heel nauw reageren op het onuitgesproken verdriet en gedrag van hun ouders, die door hun eigen verdriet bovendien mogelijk wat minder aandacht voor hen hebben. Weten waarom hun ouders verdriet hebben, kan de onrust wat wegnemen.

 

  1. Laat het familiesysteem kloppen

Systemisch gezien is een familie een groter geheel waarin iedereen- levend of niet meer levend- zijn specifieke plek heeft en met de andere in een specifiek verband staat. Niemand kan zomaar weg  (bijvoorbeeld genegeerd of doodgezwegen worden) want dan klopt het familiesysteem niet meer. Dat wringt.

Ook het kindje dat je verloor in je zwangerschap hoort tot dat familiesysteem en heeft daar zijn plek. Dat negeren kan spanning veroorzaken binnen het familiesysteem, ook voor je andere kinderen. Onbewust kunnen zij voelen dat er iets niet klopt.

 

  1. Laat de volgorde kloppen

Dit punt hangt samen met het vorige. In een familiesysteem heeft iedereen niet zomaar ‘een’ plek. Iedereen heeft er ‘zijn/haar’ plek. Tussen de verschillende leden van het systeem heeft iedereen met name een specifieke rangorde. 

Het oudste kind blijft bijvoorbeeld altijd het oudste kind, ook al stierf het tijdens de zwangerschap. Het kind dat als tweede geboren wordt, blijft altijd het tweede. Het verzwijgen van het oudste  kind, waardoor het tweede kind als oudste opgroeit, kan onbewust spanning veroorzaken bij het levende kind. Zijn/haar plek in het familiesysteem klopt niet.

 

  1. Ga zelf op een actieve manier om met je verlies

Tegen je kind praten over je zwangerschapsverlies is ook voor jezelf waardevol. Het is een actieve manier om met je verlies om te gaan. Je duwt het verlies en het verdriet op dat moment niet van je weg. Je spreekt het uit. Je maakt het echt. Het is er wel degelijk. Dat kan op dat moment misschien oncomfortabel voelen maar op langere termijn zal het je helpen. Als je verdriet langere tijd wegduwt, riskeer je op een gegeven moment een harde weerbots.

 

  1. Gun jezelf de mogelijke steun van je kind(eren)

Misschien zal je versteld staan van de steun die je van je kind krijgt. Volwassenen in je omgeving hebben mogelijk al snel de neiging om niet meer te praten over je zwangerschapsverlies. Omdat ze je niet willen kwetsen. Of omdat het voor hen allemaal nog niet tastbaar genoeg was en ze er bijgevolg al snel niet meer bij stilstaan (vooral bij een prille miskraam). Maar je kind kan je- in al zijn ongeremdheid- wel eens verrassen door op onverwachte momenten toch weer te beginnen praten of vragen over het kindje dat jullie gezin verloor. Dat kan jou erkenning geven van je verlies.

 

Wil je je jonge kind(eren) vertellen over je zwangerschapsverlies, dan kan het voorlezen van een boekje je daarbij helpen. Voorbeelden van dergelijke boekjes zijn  ‘In de zee van mama’s buik’ (Femke Gerestein), ‘Kindje in de wolken’ (Wanda Ottens) en ‘Mijn kleine grote broer’/ ‘Mijn kleine grote zus’ (Sanne Ovaere).

 

Groeten

Viki.

 

gastblog 

* Bij De Fertiliteitsmentor bied ik emotionele begeleiding aan wensouders die bezig zijn met vruchtbaarheidsbehandelingen. Vaak gaat het om een eerste kinderwens, maar zeker niet zelden gaat het om een volgende kinderwens die niet vervuld geraakt. Ook dan bestaat er natuurlijk even veel recht op verdriet.

In beide gevallen kunnen wensouders geconfronteerd worden met allerlei varianten van verlies: embryootjes die niet innestelen, geen genetische bijdrage kunnen leveren aan hun kind, verlies van hun zelfvertrouwen, hun leven dat on hold komt te staan … Helaas verliest men in de loop van een fertiliteitstraject ook vaak één of meerdere van de zo waardevolle zwangerschappen, waar men al zo lang naar verlangde. Dat kan als een druppel zijn die een al overvolle emmer doet overlopen.

Mijn bovenstaande gastblog kadert in dit verhaal, maar is natuurlijk ook van toepassing op (wens-)ouders die geen beroep moeten doen op vruchtbaarheidsbehandelingen.

0
0
0
s2sdefault