Briefje aan mijn pleegdochter

De Week van de Pleegzorg (15-24 november) is begonnen. In onze gastblog laten we daarom met veel liefde een pleegzorgmama aan het woord die een warme brief schreef aan haar pleegdochter:

Lieve meid,

Je bent ondertussen 3 maand bij ons, als mensen vragen hoe oud je bent zeg ik nog steeds 9 maanden, de leeftijd dat je was toen je eind augustus bij ons kwam wonen, het staat in ons geheugen geprint. Eigenlijk word je eind deze maand al een jaar, de tijd vliegt. De aanloop naar jouw komst is niet zo vanzelfsprekend geweest: er zijn vele maanden voorbij gegaan van wachten, mogelijke ‘matchings’, die dan toch onmogelijk werden en zelfs toen jouw persoontje dan ‘in the picture’ kwam, bleef het nog onzeker of je effectief naar ons zou komen. Je had voor je bij ons kwam een hele fijne pleegmama die crisisopvang deed, dat maakte dat de overgang naar ons op een hele mooie, intense manier door ons allemaal is beleefd.

Vandaag lag je even gezellig bij me, dit moment met ons tweetjes hebben we nog veel te weinig gehad. De eerste maanden waren immers gevuld met aanpassen, eerste schoolweken, naar en van de crèche, administratief geregel en zelf blijven werken. Nu sta ik aan de start van pleegouderverlof, een welkomgekomen periode die ons allen hopelijk een beetje ademruimte geeft, meer tijd om te genieten, elkaar nog beter te leren kennen, eindelijk. Het voelt immers aan alsof we de omgekeerde richting zijn uitgegaan; bij de kraamtijd van je pleegzusje moest ik na 3 maanden met heel veel moeite het veel te vroege loslaten, het delen met anderen, de rush van crèche-werk-gemis-… ervaren. Bij jou zijn we op dat ritme begonnen, en komen we nu pas in een periode van dichter naar elkaar toegroeien, elkaar leren kennen, ontdekken. Andersom, maar toch voelt ook dit heel gewoon.

We zijn super blij dat jij je goed voelt. In het begin was je heel rustig. Nu merken we aan enkele gekke bekken, grote glimlachen en soms dikke tranen, dat je ook echt geland bent. Iedereen is fan van je: je pleegfamilie, en je pleegbroer en -zus in het bijzonder. Ook de school draagt je op handen: vanmorgen zaten we nog samen te genieten van de koffiebar, je zwierde van de ene marokkaanse mama naar de andere, van de assyrische mama naar de Vlaamse: de liefde was overal even groot. Kinderen kijken met grote ogen naar jou, vooral de grotere jongens vinden je schattigheidsgehalte onklopbaar. De kleinere kinderen kijken vaak met grote ogen en dan weet ik dat de vraag er sowieso aankomt: “Maar jij bent toch wit?” Na wat uitleg zijn er altijd wel kindjes die hun eigen ouders vragen waarom ze ook niet voor zo’n baby’tje zouden kunnen zorgen. Als ze je zien klinkt pleegzorg alvast heel aanlokkelijk.

We vinden je geweldig, dat maakt pleegzorg ook zo hard, omdat we nu al weten dat we je ooit voor altijd zullen missen, ook al zijn we ons bewust dat we blij moeten zijn als je ooit terug naar je mama of papa kan. We hopen hen ook beter en beter te leren kennen, zodat ze steeds een groter deel van de puzzel kunnen worden (het is alvast een puzzel met heel veel stukjes).

We leven van dag tot dag, genieten van elk moment met je en zijn alvast blij dat je in ons gezin bent gekropen. Samen kijken we uit naar je eerste stapjes in het leven!

Liefs

Jouw pleegmama

0
0
0
s2sdefault